De hele groep is binnen, op 1 jongen uitgezonderd, laat ik hem Daan noemen. Ik besluit om toch even te bellen en moeder zegt dat ze onderweg zijn maar dat het eg moeilijk was om haar zoon te motiveren naar de groep te komen vandaag.
Als hij eenmaal binnen is verteld hij dat hij aan het gamen was en helemaal in zijn spel zat en geen zin had om dit te onderbreken.
We gaan van start, het onderwerp van vandaag is het uitdagen van je niet-helpende gedachten, waar leg je je focus en je gelooft wat je tegen jezelf zegt.
De groep doet zijn best en gaat lekker met elkaar in gesprek, behalve ´Daan`. Ik zeg tegen hem dat ik het echt top vindt dat hij toch is gekomen, en al hij er dan toch is, dat het ook wel heel fijn zou zijn als hij gewoon mee doet. Dit lijkt al enig effect te hebben, maar nog niet genoeg.
Dus besluit ik het roer om te gooien en de hele groep te laten ervaren en zo interactie erin te krijgen. Dus de opdracht voor Daan: Je hebt 3 minuten om met je voet een dier te tekenen. Even kijkt hij mij verbaasd aan…. De rest van de groep ook….
En dan, hoppa, vol enthousiasme pakt hij een pen en papier, gaat staan en verteld dat hij een hond aan het tekenen is. Als hij klaar is kijkt hij trots naar zijn tekening en zegt “ zo, dat ziet er goed uit”. Waarop “Job” reageert met “je bent vergeten om een oor te tekenen”.
Prachtig dit! Jongens, kijk eens wat er hier gebeurt. “Daan” is trots op wat hij heeft gedaan, hij legt de focus op het feit dat hij de opdracht leuk vindt, dat het een uitdaging is en dat hij iets heeft weten te creëren. “Job” legt de focus op dat wat er ontbreekt. Ze kijken beiden naar dezelfde tekening maar ieder legt de focus ergens anders en zal zich dus ook anders voelen.
Voordat we hierop doorgingen nog een leuke oefening: Zeg zo snel mogelijk, 5 keer achter elkaar “how can a clam cram in a cream can”.
De eerste vond het hilarisch, maakte een paar keer een fout, maar zette door, totdat de groep er erg om moest lachen. Toen blokkeerde hij en wilde hij het niet afmaken. Dit heb ik zo gelaten. De 2e riep “dit kan ik niet, dit gaat mij niet lukken” en deed het zonder ook maar 1x over zijn tong te struikelen. De 3e begon eraan, maar kwam erachter dat het hem niet zo makkelijk af ging als dat hij dacht dat het zou gaan, en riep na 3 keer proberen, dit kan ik niet hoor, ik stop er mee. De 4 e vond het lastig, zei van te voren als ‘ jullie mogen me best uitlachen hoor’, begon eraan, struikelde een paar keer en deed het toen zonder te lachen en struikelen over zijn woorden.
Wederom een prachtig leermoment waarover we met elkaar in gesprek gingen. Wat merkte je bij jezelf, wat dacht je, wat voelde je, was je reactie helpend en wat herken je van deze reactie van jezelf in je dagelijkse leven.
We hebben beiden oefeningen samengepakt om dieper te duiken op het denken van helpende gedachten, het uitdagen van elkaars helpende gedachten en een situatie door te nemen waar een ieder komende week mee in aanraking kan gaan komen waar hij kan gaan oefenen wat hij deze bijeenkomst heeft geleerd.
En Daan, die werd opgehaald en zei tegen zijn moeder “eigenlijk ben ik toch wel blij dat je me gepusht hebt om vandaag te gaan”.
