Ongeveer 1 op de 5 jongeren kampen met ernstige angstproblemen, terwijl 1 op de 4 worstelt met depressie (CBS) Het is verbazingwekkend als je bedenkt dat middelbare scholen nog nooit zo bewust zijn geweest van het bewustzijn rond geestelijke gezondheid. Maar wat betekent dat eigenlijk? En hoe gaan we ermee om om jongeren uit te rusten met de tools die ze nodig zullen hebben als ze de volwassenheid ingaan?
Hoe kan je ermee omgaan?
Ik heb gemerkt, met de focus op de bevordering van geestelijke gezondheid, dat het eigenlijk niet ingaat op het probleem of jongeren leert hoe ze hun angst, depressie of stress moeten beheersen. Het vertelt hen eenvoudigweg dat ‘het oké is om niet oké te zijn’. En natuurlijk is dat een belangrijke boodschap, maar we moeten hen ook en vooral leren HOE ze met ‘niet oké zijn’ moeten.
Medicatie als oplossing?
Veerkrachtige mensen zijn niet immuun voor stress, maar ze kunnen het beheren wanneer het hun leven binnenkomt. Dat is het fundamentele verschil tussen een jongere die overweldigd is en een die zijn leven beheert. Het lijkt erop dat we de perfecte storm hebben als het gaat om geestelijke gezondheidsproblemen in dit land. En het is iets waar we naar moeten kijken, want het heeft ernstige gevolgen voor het welzijn van onze kinderen; onderzoek toont aan dat het aantal jongeren dat zware psychotrope medicijnen gebruikt, in de afgelopen vijf jaar is verviervoudigd. De alarmbellen zouden moeten rinkelen. En waarom zijn we zo snel om medicatie op dit probleem te gooien?
Veerkracht
Veerkracht is het vermogen om goed aan te passen ten tijden van tegenspoed. Dus we moeten naar onszelf kijken, als ouders, en ons afvragen: leer ik mijn kind om met tegenslag om te gaan? Of probeer ik het helemaal van hen weg te nemen als het zich voordoet? Dit gaat niet over beschuldiging, maar over wakker worden met betrekking tot het feit dat onze kinderen medicatie krijgen voorgeschreven in plaats van hen tools aan t leren om ermee om te gaan.
Ik zie het bijna elke week in mijn praktijk, een jong volwassene met zijn hele leven voor zich, verzwolgen door een eenvoudige tegenslag. Ze kunnen totaal niet herstellen van deze tegenslag; er zit geen veerkracht in hun karakter. En dit gebrek aan veerkracht wordt bijna gepathologiseerd, alsof ze op de een of andere manier tekortschieten en medicatie nodig hebben om het evenwicht te herstellen. We bewegen naar een dystopische nachtmerrie van zwaar gemediceerde kinderen die hun dagelijkse routine doorlopen als zombies. En de perfecte storm waar ik naar verwijs, is het gebrek.
Onlangs vertelde een 15-jarige cliënt me dat ze naar mij kwam omdat haar psychiater weigerde haar te behandelen als ze haar medicatie niet innam. Ze voelde zich niet depressief en vond niet dat een selectieve serotonineheropnameremmer (SSRI) de juiste keuze voor haar was. Maar ze gaf toe dat ze een slecht humeur had door de scheiding van haar ouders. Zou het kunnen dat ouders, in hun verlangen om hun kinderen gelukkig te maken, eigenlijk de situatie creëren waarin hun kinderen nooit vreugde of geluk zullen ervaren?
Aan veerkracht door overbeschermend ouderschap, de verzadiging van geestelijke gezondheid en de farmacologische reactie op opvoedingsproblemen. Natuurlijk zullen sommige kinderen medicatie nodig hebben, maar mijn ervaring leert dat die in de minderheid zijn. De verviervoudiging van kinderen die zware medicatie gebruiken spreekt niet van een epidemie, maar van een verschuiving in hoe we het probleem bekijken en behandelen. Dat is wat moet worden aangepakt.
Wat ik hiermee bedoel, is dat ouders van mijn generatie, die weinig kregen op het gebied van het valideren van gevoelens, nu proberen dat te corrigeren door elke emotie overdreven te valideren of toe te geven aan elke wens van hun kind. Het einde van strikt ouderschap is natuurlijk een goede zaak, maar wat we ervoor in de plaats hebben gesteld, is schadelijker voor het welzijn van de geestelijke gezondheid van onze kinderen, en dat laten deze cijfers zien.
Als ouders en therapeuten moeten we de kinderen leren hoe ze met tegenspoed kunnen omgaan. Scholen moeten gekwalificeerde professionals in dienst nemen om lezingen te geven over hoe jongeren vaardigheden kunnen ontwikkelen om met de uitdagingen van het leven om te gaan, en het niet overlaten aan leraren die misschien een vaag belang en begrip hebben van dit ingewikkelde probleem.
Als professionals hebben we de mogelijkheid om jongeren te ondersteunen bij het versterken van deze veerkracht. Hierbij helpen we hen niet alleen de uitdagende tijd van adolescentie te navigeren maar bieden we hen ook tools voor als ze volwassen zijn en kunnen we hierbij grotere mentale problematiek voorkomen.
